Ece Gürsel

Yarı Farkında

11.07.2011 17:59:06

Sevgiliye Veda

2kadin.com >> Ece Gürsel

Bir otel odasından yazıyorum sana, bilirsin tükenmez benim kalemim, efendisiyim sözlerin.
Ya sen? Melodiler desem? Ya da sussam, sussak sonsuza… Ne dersin?
Yeniden sevebilir misin? Yeniden biz olabilir miyiz?

Sevgili kızma bana hiç, üzülme de, içinden gelmeli insanın aşk, zorlamayla değil…
Sevmenin tükendiği yerde, sevgili hep zalim mi ilan edilir?
Edilen yeminler bir zamanlar bizden değil miydiler? Biz vermemiş miydik o sözleri? Beraberce, el ele… Ama sözler bir yerde bitti. Cümle sensiz sona erdi. Öznemin şekli değişse de, fiil hep geçmiş zamana aitti. Kabullenebildik mi, bitirmeyi…

Sevgili, aslında ne de özel veda ettik, son kez göz göze, bizim yatağımızda, bizim evimizde, mumlar aynı yerde, her şey bıraktığımız yerde, savrulmuşuz ayrı yerlere, eşyalar bile çekmiş bizden, biz yine biz bize, iç içe…
Bak başım göğsünde, en sevdiğim yerde, sadece, belki gizlice…
İçimizde ihanet var belki de… Kime? Kendimize… İçimiz cız etse de bitecekti, ama gerçekçe… Yoktu gerekçe… Başımız inmez yere… Duralım asilce… Peki böyle mi olmalıydı sence? Hep soru, yok cevap, hep bilmece…
Hayatı akışına bırakırken, hayat üzerimizden aktı, zaman diye kendimizi kandırırken işte…
Hislerimiz, hissizleşti belki, geçen her saniye…

İşte bu benim son nağmelerim dinle. Ben, benlikten çıkmaya başladım, sensizliğin ateşinde…
Bak kopya kağıtları elimde, yalan sarmış dilimi yine, sonsuz keder hep içimde, bu halimden nefret etsen de…

Şimdi söyle, hayat geçer mi böyle? Yaşanır mı sence?
Bu derin geceler geçer de, ben bulur muyum eski, içi senle dolu ‘beni’ yine?
Hiç kaybetmemişçesine…
Olur musun hayatıma, son nakarat, son söz, son uzun cümle…
Yine, benimle…




“Bu yazının Tüm hakları ECE GÜRSEL’E ait olup, izinsiz kullanılamaz.”

ADnet Reklamları

Siz de reklam verin