Ece Gürsel

Ece Gürsel

Yarı Farkında

BEN NE OLDUM?




2kadin.com >> Ece Gürsel

  Ey hayat, ey insanlar, ey sevgili, güzel kalpli sevgili…

  Ben, bu beraber nefes aldığımız boşlukta, ne oldum?

  Neydim de, kim oldum? Kimdim? Kimler oldum da, doğru ya da yanlış kimlere uydum?

  Ben bebektim ya bir zamanlar, saf oldum, eşsiz doğdum. Çocuk oldum. Oyuna doydum. Yaramazlık yaptım çokça, dayak da yedim hatta. Bir kere ve son kere. Tek seferde öğrenmiş oldum, yanlışın ne demek olduğunu. Akıllı oldum sonrasında. Akıl oldum etrafıma.

  Ben ergen oldum. Kendimden on yaş büyük bir kalbe, taht kurdum. Heves oldum. Herşeyi geride bırakıp evimin kadını olma hayali kurdum. Hayal oldum. Neticede kabullendim hatamı, sustum oturdum.

  Ve ben, genç oldum. Olmazlar olmazdı. Hata oldum. Şimdiki yalnızlığımın zeminini hazırlar oldum. Hızlı oldum. Hep hızlı. Acelem var hayat sana. Ya yarın olmazsa? Bu yüzdendir ki, koşar oldum…

  Oysa şimdi, yavaşlar oldum, vazgeçer oldum çoğu şeyden. Eskisi gibi çok konuşmaz, aksine susar oldum. Hatta dinler bile oldum insanları. Çok okur, hep yazar oldum.

  Uyuyamaz oldum, bazen de uyanıkken uyur oldum. Kafamı toplayamaz, hiçbir işe veremez oldum. Kıskanır oldum başkalarını, saçmalıklarını, hayatlarını. Kendimi tanıyamaz oldum.

  Aşkları kıskanır oldum, aşksızlığın uçurumunda… Özenir oldum. Özler oldum eski aşklarımı. Ağlar oldum onlara. Kokularına bile hasret oldum bazen. Kendime kızar oldum. Her seferinde kendimi susturur oldum.

  Ama yalnızlığa da alışır oldum. Yalnız uyumanın rahatlığına, çıplaklığa, sessizliğe, kötü alışır oldum.

  Kimi zaman ise, karanlığımda içimin çığlıklarını susturamaz oldum. Sağır oldum. Kendimi duyamaz oldum eskisi gibi. 

  Kalabalık oldum. Kalabalıklarda oldum, uzun zamandır. Öyle ki, ne onlara ne de kendime bile, tahammül edemez oldum. Sıkıldım herkesten ve herşeyden. Kaçak oldum kendimden.

  Ayna oldum. Kalıba girdim. Karşımdaki neyse, ben hep "o" oldum.

  Sen oldum çoğu zaman, ben bile olamazken. Sen yokken bile seninle oldum da, geride zehir dilli bir kalp bıraktım. Sevgimle, kendime mağlup oldum.

  Ben gençken de çocuk oldum. Gülümsemek istedim hep, içim ağlarken bile. Oynadım defalarca hayatla. Oyun oldum. Oynandım da. İhanet oldum. Aldatıldım. Affettim. Ama ben, gerçek aşkı hiç aldatmadım. Hep dürüst oldum. Böyle öğrendim hayattan. Kalbime ihanet etmedim.

  Asil oldum kahpelerin karşısında. Kahpe yerine kondum iftiralarla. İftira oldum. Karşı durdum. Hak oldum. Hakkımı aradım. Hak'ka havale ettim hep. Ama hep de, kazanan sadece ve sadece ben oldum. Büyük kayıplarımın tam farkında… 

  Söz oldum. Şiirlerimle bütün oldum. Kendimi yazdıklarımda, sözlerimde buldum.

  Müzik oldum. Kulağımda sen. Şarkılarımla yeni oldum. Kendimi sonunda oldurdum. Müzikle kendimi eğitir, ehlileştirir oldum. 

  Nefes oldum. Bir meleğin dokunuşuyla, ses oldum kendime. Derin bir nefesle…

  Huzur oldum kalplere. Çoğu zaman geride durdum. İzledim.

  Başlangıç da oldum. Bekledim. Gurur da duydum aşkla. Gurur oldum. Sabrettim. Son oldum. Başka bir el ile sonlandırıldım.

  Yıllar sonra cenneti de cehennemi de gördüm bu hayatta. Beni üzenlere acıdım. Deniz oldum. İçimde dalgalandım. Acıları dinledim. Yerdim, yerildim, yenildim de. Sarhoş oldum yenilgimle…

  Kaybeden de oldum. Aşkta tabi. Belki de birçok şeyde. Habersiz oldum. Lakin, olgun oldum. Kabullendim. Kendimi alkışladım hayat denen bu sahnede. 

  Toprak oldum. Duruldum. Dingindim. Serpildim. Büyüdüm. Ayaklarımı yere bastım geç olmadan. Hayatıma hakim oldum.

  Ateş oldum. Yandım en korundan. Kavruldum. Yoruldum. Pes ettim. Geride bıraktım yılları, zaman oldum. Zamanla sende, son oldum. Üzgün oldum.

  Hep gerçek oldum. Hep açık oldum hayata, aşklarıma. Olamamışsam da en azından bundan sonra. Olması gerektiği gibi oldum.

  Rüzgar oldum. Estim. Gürledim. Ezdim. Ezdirdim kendimi. Çok ağladım. Çok güldüm. Seni yaşadım. Bizi yaşadım. Onu yaşadım. Herkes bomboş yaşarken, ben dopdolu yaşadım da, yaşadıklarımdan hiç pişman olmadım işte. Farkında oldum. Kalbime hep güvenir oldum.

  Bazen de hiç yazamaz oldum nedense. Konuşamaz, söyleyemez oldum. Herşeyi çokça düşünür oldum. Yeri geldi düşünemez, düşünmeden konuşur oldum.

  Kendime yanlış oldum ben en çok. Yanlışlara vesile oldum. Üzer oldum. Kızar oldum. Asi oldum herkese. Kavga oldum. Kavgacı oldum. Hatta el bile kaldırdım sevgiliye. Kırdım. Kırıldım. Uyuşur oldum. Hatırlayamaz oldum sonrasında…

  Ben, cam oldum. Önce kendimi kestim. Sonra başkalarını… Acıttım insanları. Acıtıldım da. Asıl en ağırı bir kadının gözyaşı oldum ben. Ah aldım. Ah oldum. Acı oldum hemcinsime. Acısını çektim senelerce. Büyük pişman oldum, sadece küçük bir kızın kalbini incittiğime…

  Bedelini ödedim. Kendi yüzümde de, fazlasıyla gözyaşı oldum. Yalnızlık oldum. Yıllarca yalnız uyudum. Ve hala, hala… Bir ahın bedeliydi belki de… Şimdi ise, tövbe oldum…

  Onca şeye rağmen yine de, sevgi oldum. Özür oldum. Af diledim. Af da edildim. Çünkü, aşk oldum ben. Çok aşık oldum. Kalp oldum. Hep kalpte oldum. Olmaması gerekenlerde de, hep "ben" oldum. Olabildim. Kalabildim yıllarca tek bir kalpte ve tek kişi kalabildi yıllarca kalbimde… İnat oldum önce kendime sonra herkese…

  Gözümü yeni güne her açtığımda, insan oldum. Olmaya çalıştım en fazlasından. Dua oldum aileme. Dua ettim hep, herkese. İnançlı oldum. Ve herkesi daha derin anlar, herkese kalben inanır oldum.

  Ve ey hayat, ey insanlar, ey sevgili, güzel kalpli sevgili…
Ben herşey oldum. Herkes oldum. Ama sevgiliyle, tam olamadım. Sen ve ben elele, elimizde hep istediğimiz o minik el ile, aynı yastıkta bir ömür gözgöze… Ah yalan oldum. Hayalime artık susar oldum… 

  Tam olamadım işte hayat. Buna uyar oldum. Artık bundan sonra yaşamışız bizsiz, hayat boş, herşey nafile… Anlar oldum… 

  Ama bilirim ki alnımıza yazılanı yaşarız. Hep umut oldum. Umudumu kaybetmeye meyil etsem de… Zaman demekten başka, yok ki çare…
Bundan sonra daha artık ne söylesek boş, ne söylesek nafile…

  Söyle hayat, hadi söyle;
  Ben ne oldum?





Bu yazının Tüm hakları ECE GÜRSEL’E ait olup, izinsiz kullanılamaz.
ECE GÜRSEL

4426
defa okundu
Önceki Sonraki
21 Ağustos, Perşembe 2014