Ece Gürsel

Yarı Farkında

25.12.2008 13:14:19

Ben değil miydim

2kadin.com >> Ece Gürsel

Yine kafamda binlerce düşünce… Yoruyorlar beni, rahat bırakmıyor anılar… Yine gidenin arkasından el sallıyorum. Bana düşen son hep aynı… Bir çift ağlayan göz ve üstümde ondan hatıra kalan beyaz kazak… Son kez, kazağı yüzüme bastırıp, uzunca bir nefes alıyorum, içime onun kokusunu çekiyorum ve üstümden çıkartıp atıyorum. Onu hem üstümden hem kalbimden çıkarıp atabiliyorum. Artık geri dönüş yok. Son şansımızı da onun evinde, onun gözlerinde bırakıyorum. Korkuttum onu, biliyorum. Yapmamalıydım, diyorum, gitmemeliydim… Çalmamalıydım kapısını diyorum, susuyorum… Yine kendime fısıldıyorum, kader…

Oysa, hangi aralık girdin hayatıma da bomboş yaptın beni… İnsan bomboş da hissedebiliyormuş kendini bak… Yokmuş gibi, nefes alamıyormuş gibi… Ama yaşıyor insan, sadece zaman geçiriyor. Farkına vardım ki, zaman geçmesine rağmen, O hala bende geçmiyor…

Her şeyin farkına vardım; aşkın, acının, yanlışların, göz yaşlarımın ama kim olduğumun farkına varamadım hala. Yüzüme aldığım darbeler yetmiyor ki kendimi tanımama. Yine tenimde yanlış aşkın izleri… Yüzümün her yerinde… Kalbimde yine kadehlerin kirlettiği parmak izleri… Sanki kimliği belirlenmek ister gibi bakan yabancı eller, sahte gözler… Kimdiler, ne zaman hayatıma girdiler? Peki ne zaman gittiler? Benden aldıklarını bana ne zaman verecekler? Ya da verebilecekler mi?

Niye hala yalnızım? Nerde ömrümü vermeye hazır olduklarım? Aşka boğduklarım… Gidişleriyle boğulup, nefessiz kaldıklarım… Nerdeler… Aşkımla paramparça yaptıklarım…
Bak günler geçmeye başladı bile. Zaman yaşanılan her şeyi hızla kemirmeye başladı. Artık daha az hatırlıyorum seni. Ben değil miydim, o deli gibi seven kadın… Başka kimseyi sevmeyeceğim diyen, kalbini aşka bir ömür kapatan, bedenini itinayla saklayan, ben değil miydim… Sen olmasan da içimde yaşatıp, kimseyi alamam içime diyen, ben değil miydim…

Siliniyorsun işte… Gözümü kapıyorum, yüzün de siliniyor artık… Oysa tam unuttum derken, rüyalarımda elimi tutmadın mı… Bana “güzel gözlüm” diye sarıldığını görüp, ağlayarak uyanmadım mı… Yediğim yemek, içtiğim su, gittiğim her yer, dinlediğim her şarkı, sen olmadın mı… Hayatıma giren her aşk, sen olmadın mı… Her aşkta seni aramadım mı… Her aşka seni anlatmadım mı… Her sevişme senin hayalinle sonlanmadı mı… Şimdi kime bu kalp çarpıntısı, kime bu göz yaşları…

Sana ihanet ediyorum, “imkansızlık abidem”… Artık senden başkasını da sevebiliyorum. Ona yazılar yazabiliyor, onun için ağlayabiliyorum. Sende unuttuğum gözlerimi, kalbimi, her şeyimi, artık başkasıyla paylaşıyorum… Ama O da buna izin vermiyor. O da bilmiyor kıymetimi, senin bilemediğin gibi… O da yaralayıp gidiyor, senin yaptığın gibi…

Hangi aralıkta unuttum seni bilemiyorum… Ben senden gittiğimden beri, bildiklerimi de yavaş yavaş unutuyorum… Sırtıma saplanan hançerlerin sayısı arttıkça, ben yine seni, yalnız seni özleyip, göz yaşlarımla yad ediyorum…


Bu yazının Tüm hakları ECE GÜRSEL’E ait olup, izinsiz kullanılamaz.

ADnet Reklamları

Siz de reklam verin