Dilek Dallıağ

Mood'lar Arası Kadın

13.12.2009 22:58:29

Tercihlerimiz.. İsteklerimiz.. Bedelli Hallerimiz…

2kadin.com >> Dilek Dallıağ

Yakınlık yoksuluyuz artık_

Oysa,

Ben olmadığımda bu evrende

Hep bir güzellik eksik kalacaktı_ demeden yaşıyoruz!

Bir şarkı, bir şiir, bir nota, bir resim yakınlığının

Boşluk olarak içinde yer alması gibi_

Sözde dinler yaratıldı evrende_

Sözde aşk’lar gibi

Sözde korku yumakları_

İçimize almaya korkar olduklarımıza

Yeni tanımlarda kutsal deyiverdik biz!

Çocuklarımızı mahvederek yetiştiriyoruz_

Boyun eğmeyi başkaldırıya tercih ediyor,

Çocuk tohumunu zehirli aşılarla dünyaya zerk ediyor_

Kendi korku kümelerimizle sakat çocuklar bırakıyoruz ortalığa_

Oysa doğanın hediyesi saygıyı hak eden çocuklarımıza

Çok şey borçlu olup mutluluğu yeniden yakalamamız gerekirken!

Hızla yayılan ruh hastalıklarında yok oluyoruz görmüyoruz_

Anlamın tanrısal gücünün farkına varamıyoruz_

Yarattığımız sahte kurgularımıza anlam_ deyiveriyoruz…

Oysa bir nehirle birlikte akıp gitmesini bile beceremiyor

Bir şarkının içindeki notalara kendimizi

Dansımızla bile kaptıramıyoruz_!

Bizler_

İçimizdeki güçlerin bile farkına varamıyor_

İçimizi serbest bırakamıyoruz_

Hep bir engele takılıyor_

Hep teldeki kuş misali göç zamanını bekliyoruz_

Ki,

Yarattığımız enerjimizle oralarda ölüp gitmek pahasına_

Evren bile kurgusunda zekiyken_

Biz zekâyı kazanım sayıyoruz_

Ne berbat bir yanılgı!

Yaşamın akıp giden düzenine

Zekâ yanılgısını kurgularımıza pay biçip eklemek_

Bedenimizin tenimizin acıdığı varsayıyor_

Hep buna takılıp kalıyor,

Aldanışları ve aldatmaları bu sınırlarda yaşıyor

İçimizdeki o kalın tenimizin altındaki

O incecik halimizi göremiyoruz_

Tıpkı birer tıkadığımız su borusu gibiyiz_

Tüm pisliklerimizi bırakıp_

Nehrin suyunu kirletip akmaya engel kılıp

Hızla akıp gitmek yerine ruhlarımızı da tıkayıp

Böyle boru gibi nasıl açacağımızı bilmeden

Korku dolu,

Yapay döllenme sorgularıyla yaptıklarımıza bakıyoruz_

Coşkulu olduğumuz anlarda bedeli ödeyemeyiz diye_

Yaşamaktan kaçıp yaşayana da engel oluyoruz_

Bunu mutluluktan ayrı tutup çılgınca bir şey sayıp_

Toplumun diretmeleriyle hesaplar yaparak,

Her şeyi hapsedip içimizde durduruyoruz_

Oysa ölümün her şeyi bizden alacağını görmüyoruz_

Oysa neden hoşumuza gidecek şeyler yapıp

Buna engel oluyoruz_?

Biz kimiz ki birbirimize birbirimizi yaşamadan

Ahlak dersi veriyoruz?_

Korkularımıza yenik düşüp,

Ruhlarımıza tecavüzü hak sayıyoruz_!

Hala farkında_değiliz





Değil mi_!?

Sevgiyle bunların yok olacağının_

Ne yasaların buna engel olacağının

Ne de senin_

Unuttuğumuz ne biliyor musunuz?

Biz sevgiyi korumuyoruz aslında_

O daima bizi koruyor_

Tek başına bunu yapıyor,

Onun için korkmamalıyız ya neyse_!

Bizi bırakıp giden sevgi değil işte_

Korkularımızın yarattığı biziz_

Bunu görmüyoruz…

Fark edemiyoruz_

Korkup sevgiye engel olup

Sevmiyorum_ deyip

Kendimizi sadece korkunun kollarına hapsediyoruz_

İhtiyacımız olanı görmeyip

Yaşamdan inancımız olmadan

Şüphelerimizle göçüp gidiyoruz_

İnsan ancak saf benliğinde açan çiçekleri

Kokladığında tüm bu korkularını yok edecek_

Demiyoruz_

Bir gün diyecek miyiz_?

Dilerim…

Dilerim_

ADnet Reklamları

Siz de reklam verin