|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Yakınlık yoksuluyuz artık_
Oysa,
Ben olmadığımda bu evrende
Hep bir güzellik eksik kalacaktı_ demeden yaşıyoruz!
Bir şarkı, bir şiir, bir nota, bir resim yakınlığının
Boşluk olarak içinde yer alması gibi_
Sözde dinler yaratıldı evrende_
Sözde aşk’lar gibi
Sözde korku yumakları_
İçimize almaya korkar olduklarımıza
Yeni tanımlarda kutsal deyiverdik biz!
Çocuklarımızı mahvederek yetiştiriyoruz_
Boyun eğmeyi başkaldırıya tercih ediyor,
Çocuk tohumunu zehirli aşılarla dünyaya zerk ediyor_
Kendi korku kümelerimizle sakat çocuklar bırakıyoruz ortalığa_
Oysa doğanın hediyesi saygıyı hak eden çocuklarımıza
Çok şey borçlu olup mutluluğu yeniden yakalamamız gerekirken!
Hızla yayılan ruh hastalıklarında yok oluyoruz görmüyoruz_
Anlamın tanrısal gücünün farkına varamıyoruz_
Yarattığımız sahte kurgularımıza anlam_ deyiveriyoruz…
Oysa bir nehirle birlikte akıp gitmesini bile beceremiyor
Bir şarkının içindeki notalara kendimizi
Dansımızla bile kaptıramıyoruz_!
Bizler_
İçimizdeki güçlerin bile farkına varamıyor_
İçimizi serbest bırakamıyoruz_
Hep bir engele takılıyor_
Hep teldeki kuş misali göç zamanını bekliyoruz_
Ki,
Yarattığımız enerjimizle oralarda ölüp gitmek pahasına_
Evren bile kurgusunda zekiyken_
Biz zekâyı kazanım sayıyoruz_
Ne berbat bir yanılgı!
Yaşamın akıp giden düzenine
Zekâ yanılgısını kurgularımıza pay biçip eklemek_
Bedenimizin tenimizin acıdığı varsayıyor_
Hep buna takılıp kalıyor,
Aldanışları ve aldatmaları bu sınırlarda yaşıyor
İçimizdeki o kalın tenimizin altındaki
O incecik halimizi göremiyoruz_
Tıpkı birer tıkadığımız su borusu gibiyiz_
Tüm pisliklerimizi bırakıp_
Nehrin suyunu kirletip akmaya engel kılıp
Hızla akıp gitmek yerine ruhlarımızı da tıkayıp
Böyle boru gibi nasıl açacağımızı bilmeden
Korku dolu,
Yapay döllenme sorgularıyla yaptıklarımıza bakıyoruz_
Coşkulu olduğumuz anlarda bedeli ödeyemeyiz diye_
Yaşamaktan kaçıp yaşayana da engel oluyoruz_
Bunu mutluluktan ayrı tutup çılgınca bir şey sayıp_
Toplumun diretmeleriyle hesaplar yaparak,
Her şeyi hapsedip içimizde durduruyoruz_
Oysa ölümün her şeyi bizden alacağını görmüyoruz_
Oysa neden hoşumuza gidecek şeyler yapıp
Buna engel oluyoruz_?
Biz kimiz ki birbirimize birbirimizi yaşamadan
Ahlak dersi veriyoruz?_
Korkularımıza yenik düşüp,
Ruhlarımıza tecavüzü hak sayıyoruz_!
Hala farkında_değiliz
Değil mi_!?
Sevgiyle bunların yok olacağının_
Ne yasaların buna engel olacağının
Ne de senin_
Unuttuğumuz ne biliyor musunuz?
Biz sevgiyi korumuyoruz aslında_
O daima bizi koruyor_
Tek başına bunu yapıyor,
Onun için korkmamalıyız ya neyse_!
Bizi bırakıp giden sevgi değil işte_
Korkularımızın yarattığı biziz_
Bunu görmüyoruz…
Fark edemiyoruz_
Korkup sevgiye engel olup
Sevmiyorum_ deyip
Kendimizi sadece korkunun kollarına hapsediyoruz_
İhtiyacımız olanı görmeyip
Yaşamdan inancımız olmadan
Şüphelerimizle göçüp gidiyoruz_
İnsan ancak saf benliğinde açan çiçekleri
Kokladığında tüm bu korkularını yok edecek_
Demiyoruz_
Bir gün diyecek miyiz_?
Dilerim…
Dilerim_
|
|
Bu yazı 3270 kez okunmuş
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
yeni birşey yok mu hayatta?????
|
|
|
|
|
|
|
|
|
kendinizi korkuların kollarına terketmeyin!
hayat öylesine basit ve kısa ki... hiçbir süslü cümleye, karmaşık duyguya harcanmamalı...
|
|
|
|
|
| 1 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|