|
|
|
|
Takma kafana çünkü bende takmıyorum! Neyi mi? Tabi ki, kilolarımı
Hayatta her şey yaşamak için değil mi?
Öyleyse, benim korumacı neferlerim, bedenimin narin parçaları kilolarımı niye kafama takıp şu üç günlük dünyada kendime dert yaratayım ki?
Tam tersine, seviyorum onları. Belki de onlarla kendimi daha da çok seviyorum.
Hani derler ya “sıfır benden olup sağlıksız görüneceğime kilolarımla sağlıklı görünürüm daha iyi”
Tabi bu işin şakası.
Asıl konu güzel olmadığımızı düşünmek.
Güzel olmak “taş” gibi görünmek değildir.
Tabi kime göre ”taş” olunduğu da tartışılır!
İlla ki 36-38 beden giyinmekle güzel olunmaz, modayı takip etmekle de olmaz.
Güzellik pozitiflikle, etrafa yaydığın enerjiyle oluşur ve kendine yakıştırdığın, giymekten zevk aldığın şeylerle de kendi modanı oluşturursun.
Kural bu kızlar!
Asıl konumuza geri dönersek; çözüm, ilk olarak içinde yaşadığımız bedenimizi sevmekten geçiyor.
Kendinizi sevmiyorsanız bedeninizle aranızdaki iletişimi kuramıyorsanız o zaman istediğiniz kadar sıfır beden olun işe yaramaz.
Çünkü kendiyle barışık olmayan insanlar negatif enerji yayarlar ve ister istemez çirkin olurlar.
Ben kendimi seviyorum!
Çok da beğeniyorum.
Hatta ben kendime bayılıyorum!
Kilolarımla mutluyum.
Belki onlar olmasa ben, ben olmaz, çekilmez biri olabilirdim.
Ama böyleyken sevimli aynı zamanda bakımlı ve güzelim.
Nedeni ise basit; kendimi her halimle seviyorum ve güveniyorum.
Tüm tombikler gibi!
Bi de etrafımızdakiler var onları unutmamak lazım.
Benim gibi bütün kiloluların çok duyduğu o mükemmel depresif cümle (bunu söylemekten kesin zevk alıyorlar)
" Ah canım ne kadar güzel bi yüzün var. Biraz kilo versen çok can yakarsın ".
Son olarak bi şey diyeyim mi? “Heyy size diyorum, ben böyle de çok can yakıyorum.”
|
|
Bu yazı 13588 kez okunmuş
|
|
|
|