|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Günbegün artmakta ellerimin üstündeki çizgiler ve derinleşmekteler. Gözlerim uzağı artık daha az seçiyor halbuki 40'ımı bulmuş değilim. İkinci kattan sonra nefesim daralıyor. Herkes daha az çekici geliyor benim gibi şıpsevdi birisi için.
Bu cümlelerimin nereye varacağını kestirebiliyorum.
Tüm bunlar ilerlerken tam aksi istikamette gelişen bir şeyler de yok değil. Yani olgunlaşırken çürümeye başlamak.
Çürümem asla bedensel değil asla, gayet güzel merdiven çıkabiliyorum aslında ama asansör varsa yürüyenlere el sallıyorum. Çürümem asla bedensel değil gözlerim uzağı görmüyor ama gelenin alıcı mı satıcı mı olduğunu hemen seçiyorum.
Çürümem asla bedensel değil daha önce şıp diye beğendiklerimin artık saçımı desem konuşması mı desem birşeyleri batıyor.
Yahu, ben böyle değildim derken, böyle olmak için çabaladığımı hatırlayabiliyorum. Seçici olmak, ne istediğini bilmek ve karar vermek. Listedeki isteklerin yanına yıldzlı pekiyiler koymaktan ve sayılarını arttırmaktan başka ne işime yaradı olgunlaşmak. Biliyorum farkındalık. Farkıma vardım. Farkına vardım. Farkına varınca farklı olacağını sandım. Doğallıkla işleyen bir sürece çomak soktum. Şimdi ayıkla bakalım pirincin taşını. Çünkü daha çok bilmek ve daha seçici olmak için feda ettiğim şey basitlikti. En basitinden bir çikolatayı beğenmek, karşımda gazete okuyan herhangi birinin bir anından hoşlanmaktı. Ya da dolmuşta yüksek omuzlu birinin omzuna çaktırmadan kafamı dayayıp uyumaktı.
Hayatım boyunca bilmediklerimi öğrenmek için uğraştım. Yolun ortasını geçince bildiklerimi unutmak için uğraşıyorum. Neyseki çok şey bilmiyorum. Ölmeden önce çocukluğuma kavuşacağım...
Teoman K.
|
|
Bu yazı 2835 kez okunmuş
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|