|
|
|
|
İçimde martıların acıklı çığlıkları, başımda kara kara büyüler, yağmura bile güvenim kalmadı! Artık ne temiz dünkü kadar içim, ne de iyiliğe inanıyorum!
Damarlarımda ayrılığın kirli suyu, canımı acıtıyor vurulduğum kelimeler, kelimeler; birer jilet darbesi gibi, kesiyor her yerinden ne kalbimi, ne tenimi, ne de bedenimi tek başına; ruhumda asıl darbeler! Ruhumda; kıyametler…
Sokaklara attım kadınlığımı; kurda, köpeğe, kuşa... Ne olacağım hiç umurumda değil! Düşlerim bana yakın değil artık, düşlerim anlamını yitiren bir geçmişten ibaretler... Geçmişimden geleceğime yazdığım mektupları yırttım bugün! Birer, birer... İlk defa kendi geleceğime, hem de hiç acımayarak, kendime içim bile sızlamayarak... Tutunmaya çalıştığım her yeri elimde kalıyor kendimin! Gözlerim acıyor ilk defa acıya ağlayamayarak. Boğazımda söylemediklerimin düğümü… Ellerime bakıyorum sanki artık benim değiller. Ellerim benim değilse artık eğer, bedenime ne istiyorlarsa yapabilirler!
İçimden kopup gidenlere alışığım, içimden hep birileri kopup gitti nihayetinde ya da bir şeyler… İçimden kopup gitmedi şimdi benden giden bu sefer, ben koparıp attım içimi de o giderken, onunla beraber...
Ne kadar bağırsam o kadar yanıyor canım. Ciğerimi söküyor yerinden acın. Acın; bütün acılarımı geri döndürüyor, beni de eski acılarıma yeniden... Büyüyor neyse ve ne kadarsa gülüp geçtiğim her şey; her kırılışım, her yıkılışım, her ayağa kalkışım... Hayat gözümde büyüyor ve yitirdiğim her şey, ilk defa dayanılmayacak kadar "yok" geliyor, "yitirilmiş" geliyor... Babamın ölümünü hatırlıyorum yeniden; babamın gözleri kapanıyor... ben, şimdi ağlıyorum! Doğmamış bebeklerime ağlıyorum sonra, doğmayacak olanlara da; şimdiden… Kessem bir yerimi "kan aksa" diyorum kendimden; her hangi bir kan değil görmek istediğim, kendi kanımı istiyorum!
Sokaklarına bırakıyorum kendimi şehrin; üstümden arabalar geçiyor, üstümden evler, üstümden; şehrin çoluğu, çocuğu, yaşlısı, genci, açlığı, hastalığı, uyuşturucu tüccarları, yankesicileri, tecavüzcüleri geçiyor. Aklımdan bin bir küfür geçiyor, içimden ben geçiyorum, ben; geçiyorum, bir şey benden geçiyor, ben; kendimden… Gidiyorum, nereye gideceğimi sormadan kendime, ben; kalamıyorum...
Aslında acıyı anlatmaya az geliyor kurduğum cümleler... Bana belki de ilk defa yetmiyor kelimeler! Kelimeler; gözümdeki değerlerini kaybediyorlar, gözümden düşüyorlar... Ben, kendi gözümden düşüyorum; içimde ölüler, aklımda tehlikeli düşünceler... Bir bıçağın üzerine düşmek istiyorum atlayıp da kendimden, en sivri yerine denk gelip bir bıçağın; gözlerimi kendi cesedime kapamak istiyorum! Bu kadar korkusuz, ilk defa bu kadar umurumda değil kimseler ve ilk defa beni iyileştirmeye de yetmiyor dedim ya; kelimeler… İlk defa onlara da tutunamıyorum ki, düşeceğim birazdan!
Ben acıdan ölmezdim ya hiç, acın beni güçlendirmiyor! Acın; beni öldürüyor...
Oku! Anla ki kimse güçlü değil yeterince. Oku! Bil ki, herkes bir gün kendinden vazgeçer. Oku! Hiç umurumda değil ilk defa zayıf düşmüşlüğüme atılacak kahkahalar. Attıkların atacaklarının teminatı olsun hatta! Oku! Oku ki, beni de yenmişliğine sevin aşkın; fırlatıp atmışlığına kendimden… Bu açıkta, bu açıktan yakala beni; ilk defa yakalanmışlığımdan büyü ve beslen! İlk defa bu kadar açık verdim kendimden, sen; açıkları kullanmak isteyensen, işte şimdi senin de ellerindeyim!
Şimdi gözümde yok, ne aşka ne ayrılığa ne de acıya kurulan ve kurulabilecek cümleler… Kelimeleri de yaktım içimle beraber, kitapları da ve hatta ateşe attığım hikâyeler… İçimde ormanlar yanıyor! İçimde, ormanlar…
Ne yalana tutunabiliyor artık ruhum, ne gerçeğe, ne olana, ne olmayana, ne de olacağa… Masallar ise; umurumda bile değiller! Canım öyle yanıyor ki, hissetmiyorum, hissetmedikçe yanıyor... Gözlerim ilk defa bu kadar vahşi, bu kadar ilkel bakıyor. Gözlerim kendinden kaçıyor! Ölümüne susuyorum! Sustukça ölüyorum... Ölmekten korkum kalmadı, ölememekten korkuyorum!
|
|
Bu yazı 2520 kez okunmuş
|
|
|
|