|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ne aşklar için karanlığa dokunup, güneşi karşıladım ben… Sen kimdin ki? Nasıl yaktı güneşin beni…
Ne aşklar için yaşayıp, ne aşklar için öldüm ben… Sen ne verebildin ki bana… Sevgi, neydi ki senin için?
Ne aşklar vardı, beni ben yaptı, ne aşklar vardı beni benden aldı… Ya sen ne aldın benden? Geri ver çaldığını, çabuk geri ver…
Ne aşklar geldi kapımda köle oldular, ne aşklar geldi kapıları yüzüme çarptılar, acımasızca ve bir o kadar da hızlıca… Sen de diğer acımasızlar arasında yerini çok hızlı aldın…
Ne aşklar girdi kalbime, gözyaşım olup yüzüme kondular, ne aşklar girdi, bir damla gözyaşım için harap oldular… Sense göz yaşlarımı kahkahalarınla tamamladın. Zalimdin, hem de çok zalim…
Ne aşklar geçti ömrümden, ömrümün en güzel yıllarını aldılar, kalan aşklar ise yüreğimdeki enkaza ağlayıp, bana sadece uzaktan el salladılar… Üstelik yanıma yanaşmaya cesaret bile edemeyip…
Oysa mutluyum şu anda, ne ömrümden zaman çaldın, ne kalbimdeki aşk enkazlarına ağladın. Sen zaten öylece geldin ve gittin hayatımdan…
Şimdi hüzün bırakmıyor yakamı. Neden diyorum, cevap bulamıyorum. Yanlışlar zincirine eklenen halkalarımın sayısını gün geçtikçe unutuyorum… Her yol aşka çıkar diyorum, acıyı buluyorum. İtinayla… Elimi veriyorum ellere, kendimi kaptırıyorum… Geri de alamıyorum verdiklerimi, üstelik utanmadan benden geri istiyorlar gözümün içine baka baka, bana veremediklerini…
‘Hüzün ne hazin bir kelimedir yakamı bırakmıyor’ diye haykırıyorum yeniden… Hüznüm senelerdir üzerimden geçmiyor ki… Bu hazinlik ondan… Vazgeçemediğim hüznümden… Hayatımı alt üst eden o acımasız, hüznümden…
Bırakmıyor acının ayak sesleri beni… Ardından baktığım aşklar sadece ilham oluyor yazılarıma… O, seneler önce içime işleyen hüznüm hariç… O, hayatıma ilham oluyor… Kelimeler onun önünde saygıyla eğiliyor…
O bir melekti. Bir zamanlar geldi, dudaklarımdan öpüp uçup gitti… Elimden avucumdan kayıp, gitti… Benim o gözleri acımasız bakan, hüznümün sebebi aşkım, melek gibiydi, kanatlarının rüzgarı kalbimi serinletti. Bak üşüyorum şimdi yokluğunda, bu hazin sonun girdabında…
Nerde benim kara sevdam, nerde beni yıkan adam…
Nerde hayallerim, nerde o “güzel gözlüm” diyen dilin… Nerdesin? Hani bir gün gelecektin? Hani beni kimselere yar etmeyecektin? Yoksa başka tenlerde soluşumu izlemek mi istedin? Mutlu musun elinde başka elle, hüznümün sebebi…
Hep gözyaşlarıyla ol, bu ahlarımın bedeli… Ne zaman tutarsın elimi, geçer bütün zor günlerin acısı kederi… Sen bana bakma, bana kızma da gel bir an önce tut şu sana hasret ellerimi…
Bu yazının Tüm hakları ECE GÜRSEL’E ait olup, izinsiz kullanılamaz.
|
|
Bu yazı 3114 kez okunmuş
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
yaa sürekli beni anlatmak zorundamısın... her kelimede benden hayatımdan izler var... bileğine sağlık
|
|
|
|
|
| 1 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|