|
|
|
|
Aşk; ne tuhaf bir duygu! Mutluluğu kadar acısı da var. İnsanı karıştırıyor, bulandırıyor hatta alt üst ediyor ama her şeye rağmen yaşıyoruz. Her şey monoton olsa da sabah uyanıp yeni bir güne “merhaba” diyoruz. Baş etmeye çalışıyoruz günle...
Herkesin kişisel gelişim zamanı vardır. Yaşadığım hiçbir duygudan pişman değilim. Bana gelişinle gidişinin arasında kocaman bir insan var ama unutma ey aşk, bende büyüdüm, sınadım içimdeki fırtınayı, hissettim yalnızlığı, hazmettim gidişini. Su kadar sakin durmaya çalışsam da içim böbürleniyor bazen. Kim bilebilir, belki de büyüdükçe ayrı yollara düştük. Farkına varmadan zarar verdik. Karşımızdaki yüce duyguyu zapt etmeye çalışırken birbirimizi hapsettik. Kimse üzülmesin diye konuşmadık, hep sustuk... Kaybetme korkusu işte. İnsanı susturuyor. Kimse sevinmesin diye de aynı numarayı çektik! Ama aşk işte insana tuhaf şeyler yaptırıyor. Sen şimdi beni düşünme, ben gayet iyim. Alışıyorum sensiz uyumaya, yemek yemeğe, film izlemeye. Tabi ki bazen korkular sarıyor, teninin kokusunu unutacağım diye paniğe kapılıyorum. Sonra anlıyorum ki ben zaten senin tenini taşıyorum. Haydi, seni salıyorum hayata; git ve güçlü ol. Kendini ezdirme, bana öğrettiğin gibi. Yoluna çıkacak tüm engelleri o gizemli Erdem’liğinle çöz. İyi ol aşk…
Bu yazının Tüm hakları sanatçı IŞIN KARACA’ya ait olup, izinsiz kullanılamaz.
www.isinkaraca.com
isin@isinkaraca.com
|
|
Bu yazı 2611 kez okunmuş
|
|
|
|