|
|
|
|
Öyle bir doğumdu ki; her şey o gün başladı. Suyun içinde nefes almaya çalışırken, oksijene alıştım. Gözlerimin rengi lacivertken ela’ya alıştım. Bir tek anne ve babamın sesini duyarken, birden bir sürü cicili bicili, agulu, gugulu sözlere alıştım. Önce süte, sonra çaya, sonra da şaraba alıştım.
Önce kahkahaya, sonra acıya…
Önce iyi arkadaşlara, sonra darbelere alıştım…
Önce her şeyi başlatan kısacık çocuksu öpüşmelere, sonra her şeyi azaltan kadınsı sevişmelere alıştım…
Önce okula sonra hayata,
Önce söylemeye, sonra dinlemeye alıştım…
Önce sobelemeye, sonra gizlenmeye…
Önce düşmeye, sonra kalkmaya alıştım.
Önce beni uyutan ninnilere, sonra beni inleten şarkılara alıştım!
Önce beni sevenlere, sonra sevmeyenlere de alıştım!
Önce evlilik yıldönümlerine, sonra boşanma yıldönümlerine,
Önce anne-babama, sonra sevdiğim adamların anne-babalarına alıştım,
Önce rüyalara, sonra kâbuslara,
Önce sığ sulara, sonra derinlere,
Önce bisiklete, sonra yayalığa alıştım!
Önce aşılara, sonra uyuşturanlara alıştım,
Önce suçiçeğine, sonra ülsere alıştım!
Önce başarıya, sonra yenilgilere alıştım,
Önce kendime, sonra aynadaki halime,
Önce delikanlılığa, sonra dengeye,
Önce hayatıma, sonra dünyaya alıştım!!!
***
Bu aralar yine en çok Sezen dinliyorum. Yazmaya çalıştığım kitabımı okuyorum. Sadece önünden yunusların geçtiği bir çay bahçesine gidiyorum. Bitmeden önce ilk defa hiç kaçırmadan sadece ‘BIÇAK SIRTI’nı izliyordum. Bu ara çokça ailemi özlüyorum. Ölen anneannemi bir de! Ölmesinden korktuğum herkesi! Ve galiba âşık oluyorum! Sahip olduğum her şeye! Yüzü kızarabilen bir adama… Anlar mı bilmem! ‘O şimdi bunu okuyor’ ne de olsa! Ben de bunu söylüyorum ‘an itibariyle beni dinliyor!’
***
Şu hayatımın tam ortasında duran herkese;
İlk kişiden sonuna kadar, herkesin ben de bıraktığı bir şey var. Ben yeri geldiğinde yazıyorum. Kimseye iyi ki varsın demedim. Demeyeceğim de! Büyü bozulmasın! Hayatımda saat 12’yi hiç vurmasın!
|
|
Bu yazı 2837 kez okunmuş
|
|
|
|