|
|
|
|
Beni bu güzel havalar mahvetti demişti Orhan Veli, beni de, seni de.
Aynı Orhan Veli gibiyim şimdi. Böyle bir havada buldum seni, yine böyle bir havaydı o zamanlar; eşsiz, sorgusuz, sualsiz, kavram kaygısı olmadan, bilmeden, tanımadan görüşlerim. Gördüklerime sabredişlerim ve sabredip duaya dua ekleyişlerim. Gitmelerin, gelmelerin, dönmelerin, dönememelerin verdiği dayanılmaz hafiflikle senden söz edişlerim...
Böyle güzel havalarda başlamış tütüne Orhan Veli, tütün bahanesi olabilir miydi havaya ya da hava bahanemiydi başlaması için tütüne bir çırpıda. Bahanelerle bezenmiş dört tarafıma, hangisi daha kolay alışırdı bu sensiz yaşantıya. Neleri bahane etmeli şimdi hayata?
Seni özleyip, özleyip nelere sarılmalı, nerelerde tatmin olmalı? Kimlere anlatmalı,kimlere konuşmalı. Bahanelerim çok, Orhan Veli gibiyim şimdiler de beni bu güzel havalar mahvetti. Ben en çok bu güzel havalar da özlüyorum seni, sesini. Bu güzel havalarda sesini sesime değdirmemeye çalışıyorum. Ondandır bütün bu yanlış anlaşmaların hicranı, ondandır bütün bu sorgusuz sualsiz yansılama ve galiba ondandır en çok bu şehirde anımsanmaların...
Gittiğin uzak uzak yollar, vardığım her sancılı akşamların bir bahanesidir aslında.Ben seni en çok kendine bahane bulurken sevdim, ben seni en çok bahanelerle baş etmene sevindim .Ben seni en çok bardaktaki içkini yudumlarken sevdim. Sessiz kalışlarını, sesime ses katışlarını sevdim. Tenimle, ruhumun ölene kadar bütünlenmeyişini, bir gece de sevip,bir gece de yitirilemeyeceğini sevdim. Acılarımın günden güne bana anı oluşlarını sevdim. Saklanmanın en iyi yolunun fazla gözükmek olduğunu ve her aynada ki hikayenin kahramanlarının yalancı olmadığını sevdim. Her şeyi ve herkesi kendi kendime biriktirişleri ve sana armağan edişlerimi sevdim. Seni özlemek değildi derdim, yaşadığım hayatımın bir yerinin yaşamışlığının sızısını sevdim. Kelimelerim, cümlelere, cümlelerimin de dilime büyük gelmelerini bile sevdim. Büyük büyük cümleler eşliğinde. Korkmanın faydasız olduğunu görünce, korkmamayı öğrendim, onu da sevdim. Tüm fısıltıları duyduğum gün, sözlerle yalan söylendiğini, sesin buna razı gelmediğini öğrendim. Sesini sevdim. Korkularımı azad edip, yüzümü senin suretin de bulmayı sevdim.
Ben seni bu havalarda sevdim, beni bu güzel havalar mahvetti.
Orhan Veli gibiyim şimdiler de,eve giderken,işe giderken en çok seni götürdüm yanımda.Gelenler,gidenler aslında hala seni sormakta...Bir çırpıda cevap vermekteyim soranlara;havalar,havalar da pek güzel...Çünkü beni bu havalar mahvetti....
Dirhem dirhem ezilmekte ruhum,usul usul çekip gitmekteyim,bilmekteyim,beklemekteyim ve yine sana en başa dönmekteyim.Kahrıda çekilmese hiç sevmediğim kış günlerinin,güneş çıktı mı dua etmekteyim.
Oturduğun evin penceresinden dışarıda bir yerlerde sanki seni görmekteyim. Hava da ılık bir lodos,ahenkle dans etmekte şimdi milyon yosun. Artık yosunları da fazlasıyla sevmekteyim, kokularını burnumum direğini sızlatana kadar içime çekmekteyim.Aslında balıkları da sevmekteyim,adını bilmediğim milyonlarca balığı, dalgaları, ağaçları, bulutları, denizi...
Aslında ben başlı başına doğa anayı sevmekteyim.
Çünkü beni bu güzel havalar mahvetti...
Bırakıp gidişlerin değil, gel diyemeyişlerin değil, beni bu güzel havalar da bırakıp gidişin mahvetti. Arkandan çok ağladık deniz,yosun,güneş ve ben. Kalabalık içinde savunmasız kaldık birden...
Ateşle,toprak da aynı senle,ben...
Bu şehir, dağ, tepe, toprak, ağaçlar, hava hatta su bile sen kokmakta şimdilerde.
Her nefeste,her özlemde,her iç çekişte seni soluyorum...
Dönüp dolaşıp yine seni özlüyorum. Dönüp dolaşıp vardığım yerden,bir senden uzak düşüyorum, belki de ilk kez o zaman bölünüyorum...
Beni bu güzel havalar mahvetti, ben şimdilerde bir tek ona yanıyorum...
|
|
Bu yazı 3499 kez okunmuş
|
|
|
|